Αρχειακα

ορισμος των συνορων 1824-1833

Σταχυολογήματα από την Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας
Καθορισμός των ελληνικών συνόρων 1824-1833
Οι μεγάλες δυνάμεις και τα προτεινόμενα σύνορα.

Η ελληνική επανάσταση, απόρροια της φλογερής φωνής του Ρήγα Φεραίου, των διαφωτιστών, των Φιλικών, αλλά και της άσβεστης φλόγας του απλού λαού για ελευθερία, αξιοπρέπεια και …δικαιοσύνη, έδωσαν το έναυσμα στους Έλληνες για ένα ξεσηκωμό πέραν των ορίων και των δυνατοτήτων των.
Τα Ευρωπαϊκά Έθνη της εποχής, στην αρχή δεν έδωσαν καμία σημασία σε αυτόν τον αγώνα, αντίθετα κάποια από αυτά καταδίκασαν, ως απονενοημένη την προσπάθεια των Ελλήνων, διότι τόλμησαν να τα βάλουν με την κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία.
kapodistrias3_aΟι Έλληνες όμως αδιαφόρησαν για τις επικρίσεις των ξένων και μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, όταν ο δίκαιος αγώνας των, περί τα μέσα του 1823, έφτασε στο αποκορύφωμα των μεγάλων επιτυχιών της. Προξένησαν τον θαυμασμό σε ευρωπαίους διανοούμενους φιλέλληνες, με αποτέλεσμα ένα ισχυρό φιλελληνικό κίνημα στους λαούς της άρχισε να φουντώνει, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση της ιεράς συμμαχίας με πρωτεργάτη τον Μέτερνιχ που παρουσίαζε τους Έλληνες «επαναστάτες άγριους, αιμοβόρους, ληστές και συμμορίτες» που είχε ενστερνιστεί ένα μεγάλο κομμάτι της τότε συντηρητικής Ευρώπης.
Πρωτόκολλο του Λονδίνου
Αλλά αργότερα, όταν οι τότε μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία και λιγότερο η Πρωσία, διαπίστωσαν πως η Τουρκία άρχισε να χάνει την παντοδυναμία της, αλλά και όταν η ελληνική επανάσταση μέχρι το 1826 στέφθηκε από μεγάλες νίκες κατά της κραταιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι παραπάνω δυνάνεις άρχισαν δειλά, δειλά να σκέφτονται, η κάθε μια για δικό της όφελος, για την δημιουργία ενός μικρού ελληνικού κράτους, υποτελές στο Σουλτάνο, με σκοπό η κάθε μια από αυτές να καταστήσει το νεοσύστατο κράτος δικό της προτεκτοράτο. Από την άλλη δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν και την Υψηλή Πύλη και κυρίως η Αγγλία.

Σταχυολογήματα από την Νεώτερη Ιστορία της Ελλάδας
Πρωτόκολλο του Λονδίνου
Όταν οι τότε μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία και λιγότερο η Πρωσία, διαπίστωσαν πως η Τουρκία άρχισε να χάνει την παντοδυναμία της, αλλά και όταν η ελληνική επανάσταση μέχρι το 1826 στέφθηκε από μεγάλες νίκες κατά της κραταιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην Ευρώπη δημιουργήθηκε ένα μεγάλο φιλελληνικό ρεύμα από τους λαούς της. Από τη μια πλευρά, οι τρεις πρώτες από τις παραπάνω δυνάμεις άρχισαν δειλά, δειλά να σκέφτονται για την δημιουργία ενός μικρού ελληνικού κράτους υποτελές στο Σουλτάνο, με σκοπό η κάθε μια από αυτές να καταστήσει το νεοσύστατο κράτος δικό της προτεκτοράτο. Από την άλλη δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν και την Υψηλή Πύλη και κυρίως η Αγγλία.
Το όλο εγχείρημα του καθορισμού των συνόρων της Ελλάδας από τις μεγάλες εγγυήτριες δυνάμεις κράτησε γύρω 6 -7 χρόνια πέρασε από πολλές και δύσκολες φάσεις και ατέρμονες συζητήσεις χωρίς τους έλληνες εξ αιτίας του μεγάλου ανταγωνισμού συμφερόντων των εμπλεκομένων κρατών. Η κάθε μια από αυτές άλλαζε πολιτική υπέρ ή κατά του ελληνικού ζητήματος διεκδικώντας ή πλειοδοτώντας ανάλογα με την επικρατούσα πολιτική κατάσταση.
Η αλλαγή Εξωτερικής πολιτικής της ρωσικής Αυλής με τον νέο Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο, ο οποίος αντικατέστησε την αδελφό του Αλέξανδρο, τρομοκράτησε την Αγγλική κυβέρνηση και όταν μάλιστα πληροφορήθηκε ότι έστειλε τελεσίγραφο στην Πύλη στις 17 Μαρτίου 1826, και απειλούσε τη Τουρκία με πόλεμο και τον διαμελισμό της, αναγκάσθηκε να στείλει τον Δούκα Ουέλιγκτον στην Πετρούπολη.
Είναι γεγονός ότι ο Ουέλιγκτον δυσκολεύτηκε πολύ, γιατί απ’ όσα άκουσε και έμαθε πείσθηκε ότι η Ρωσία θα κηρύξει τον πόλεμο στη Τουρκία και ότι στην ουσία είχε βλέψεις να κατακτήσει τις βόρειες επαρχίες στα βαλκάνια. Γι’ αυτό ο Ουέλιγκτον χωρίς να ρωτήσει ή να ζητήσει την εντολή του Κάνιγκ αναγκάσθηκε να υπογράψει ειδικό πρωτόκολλο με τους Ρώσους για τη λύση του ελληνοτουρκικού ζητήματος στις 4 Απριλίου 1826 .
Το πρωτόκολλο αυτό όριζε τους βασικούς όρους:
1. Την τουρκική επικυριαρχία
2.Τον προσδιορισμό μια για πάντα, από τους εμπολέμους ,του φόρο που θα πλήρωναν οι Έλληνες.
3. Την εκτίμηση των τουρκικών ακινήτων της Πελοποννήσου και των νησιών και την αποζημίωση που θα πλήρωναν για αυτά οι Έλληνες.
4.Την ελευθερία της θρησκείας και του εμπορίου και
5. Την αυτόνομη ελληνική διοίκηση.
Η Γαλλία βλέποντας πως η πρωτοβουλία της Αγγλίας στο ελληνικό ζήτημα, η Ελλάδα κινδύνευε να γίνει προτεκτοράτο της Αγγλίας, αναγκάζετε να υποστηρίξει φανερά το ελληνικό ζήτημα και ζήτησε με επίσημες δηλώσεις της, το «πρωτόκολλο του Απριλίου να γίνει συνθήκη». Όμως ο Σουλτάνος ενθαρρυνθείς από τις πληροφορίες των πρακτόρων του ότι η επανάσταση ψυχορραγούσε και ότι οι Δεσποτάδες και οι πρόκριτοι προπαγανδίζουν την ηττοπάθεια και ότι πολλοί οπλαρχηγοί έδωσαν όρκο υποταγής σε αυτόν δεν δέχθηκε το παραπάνω πρωτόκολλο. Στο μεταξύ ο Κάνιγκ έχοντας και την υποστήριξη της Γαλλίας εργάσθηκε να φτιάξη μια νέα Συνθήκη και να τροποποιήσει το παραπάνω πρωτόκολλο της Πετρούπολης, το οποίο τελικά υπογράφηκε από τις τρείς δυνάμεις: Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία στις 6 Ιουλίου 1827 στο Λονδίνο. Το πρωτόκολλο αυτό μας είναι γνωστό ως «Συνθήκη του Λονδίνου ή Ιουλιανή Σύμβαση».
Η Αυστριακή κυβέρνηση (Μέτερνιχ) βλέποντας ότι μένει έξω από το παιχνίδι των παρεμβάσεων παρουσιάστηκε ως φιλελληνική και πρότεινε την ολοκληρωτική ανεξαρτησία της Ελλάδα και κατηγορούσε τις τρεις δυνάμεις λέγοντας:
«Πως είναι δυνατόν η Ελλάς του πρωτοκόλλου του Λονδίνου να εννοείται μόνο ο Μοριάς; Και πως ένα τόσο μικρό κράτος είναι αδύνατον να επιβιώσει; Από την άλλη έλεγε, εάν εννοούμε όλες τις επαρχίες που κατοικούνται από έλληνες , τότε προκύπτει θέμα μεγάλης Ελλάδας που σημαίνει το διαμελισμό της Τουρκίας. Ενώ μυστικά συμβούλευε το Σουλτάνο να μην δεχθεί την Ιουλιανή Σύμβαση. Ανεξάρτητα από τις δολοπλοκίες του Μέτερνιχ, η Ελλάδα με την παραπάνω σύμβαση αναγνωρίστηκε από τις τρεις δυνάμεις ως αυτόνομη χώρα κάτω από την επικυριαρχία του Σουλτάνου».
Το πρωτόκολλο του Λονδίνου είχε 7 άρθρα και 3 κρυφά. Ήτοι:
«1. Τα υψηλά συμφωνούντα μέρη θέλουν να προσφέρωσι την μεσιτείαν των εις την Οθωμανικήν Πόρταν με σκοπόν να εκτελέσωσι μιαν διαλλαγήν μεταξύ ταύτης της δυνάμεως και των Ελλήνων. Εις τα δύο μαχόμενα μέρη ευθύς ήθελε προταθή το ζήτημα να κάμουν ανακωχήν χωρίς αναβολής δια να λάβη αρχήν η διαπραγμάτευσις.
2. Αι αρχαί και βάσεις του συμβιβασμού όστις θέλει προβληθή εις την Πόρταν ήθελαν ενε αι εξής.
Οι Έλληνες να γνωρίζουν τον Σουλτάνον ως ανώτερον αυθέντην των και να πληρώνουν εις αυτόν εν δόσιμον χρονικόν, του οποίου η ποσότης με συμφωνίαν ήθελε διορισθή μιαν φοράν δια πάντα. Αυτοί να διοικώνται από δικαστήρια εκλεγόμενα και ψηφιζόμενα απ’ αυτούς τους ιδίους, αλλ’ εις το ψήφισμα αυτών η Πόρτα ήθελεν έχει μιαν φωνήν (ψήφον) αποφασιστικήν . ( Οποίαν ώστε και να εμποδίζη ή μόνον να επικυρώνη το δεύτερον θέλουσι). Δια να εκτελέσωσιν ένα εντελή αποχωρισμόν μεταξύ των ατομικών προσώπων και των δύο γενών, οι Έλληνες να λάβωσιν εις την εξουσίαν των τα τουρκικά κτήματα όσα κείνται εις την ξηράν ή εις τας Ελληνικάς νήσους με την συνθήκην να αναπληρώσωσι την ζημίαν εις τους προτεριανούς κτήτορας, ή πληρώνοντας χρονικώς μιαν ποσότητα ομού με το εισφερόμενον εις την Πόρταν δόσιμον ή με οποιανδήτινα άλλην συμφωνίαν τοιαύτην.
3. Τα μερικώτερα τούτων των διατάξεων προς τούτοις και τα σύνορα της μελλούσης επικρατείας των Ελλήνων θέλουν διορισθή με ιδιαιτέρας διαπραγματεύσεις.
4. Αι υψηλαί συμφωνούσαι δυνάμεις υποχρεούνται να εξακολουθήσουν το σωτηριώδες έργον της ειρηνοποιήσεως εις την Ελλάδα κατά τας ανωτέρω αρχάς χωρίς την παραμικράν αναβολήν.
5. Αι συμφωνούσαι Δυνάμεις ταύτα διατάττοντες, δεν θέλουν ζητήσει, ούτ΄ αύξησιν επικρατείας ούτε σύστασιν ιδιαιτέρας εισροής, ούτ’ άλλα εμπορικά συμφέροντα δια τους υπηκόους των εκτός εκείνων όσα ήθελον απολαύσει άλλα γένη επίσης.
6. Δια τους διορισμούς (συμφωνίας) της διαλλαγής και ειρήνης, οι οποίοι ήθελαν αποφασισθή ωρισμένως μεταξύ των μαχομένων μερών, από τας υπογεγραμμένας Δυνάμεις εκείναι ήθελαν εγγυηθή όσαι ήθελον νομίσει ή ως ωφέλιμον ή ως δυνατόν να αποδεχθούν εν τοιούτον χρέος.
7. Η ενεστώσα συνθήκη ήθελεν επικυρωθή εις διάστημα δύο μηνών ή αν είνε δυνατόν ακόμη ογλιγωρότερον και αμοιβαίως ήθελεν αλλαχθή».
Τα κρυφά άρθρα
«Εάν η Οθωμανική Πόρτα εις διάστημα ενός μηνός δεν ήθελεν δεχθή την προβαλλόμενην μεσιτείαν, αι υψηλαί Δυνάμεις συμφωνούν να διατάξωσι τα εξής.
1. Αι συμφωνούσαι Δυνάμεις χωρίς αναβολήν θέλουν κάνουν τρόπον να έλθωσι πλησιέστερον εις τους Έλληνες. Τούτο το πλησίασμα γινόμενον δια σχέσεων εμπορικών τας οποίας ήθελον κάμει με τους Έλληνας δι’ αποστολής προς αυτούς «πρακτόρων» επεχόντων προξένων τόπον και υποδοχής τοιούτων εκ μέρους αυτών, θέλει διαρκέσει έως τότε, εν όσω ήθελαν υπάρξει μεταξύ αυτών τοιαύτα δικαστήρια, τα οποία ήθελαν ημπορεί τοιαύτας σχέσεις να διαφυλάξωσι.
2. Εάν η Πόρτα εις διάστημα ενός μηνός δεν θέλει δεχθή την προβαλλομένην ανακοχήν ή οι Έλληνες εκ μέρους των ήθελαν την αρνηθή αι συμφωνούσαι Δυνάμεις θέλουν ειδοποιήση ότι έχουν σκοπόν να μεταχειρισθούν κάθε μέσον το οποίον ήθελε είνε αρμόδιον εις τας περιστάσεις δια να κατωρθώσουν αμέσως μιαν ανακωχήν εμποδίζοντες μεν όσον το δυνατόν πάσαν μάχην μεταξύ των πολεμούντων μερών αλλά χωρίς να λάβωσιν αυτοί εν τω μεταξύ μετοχήν των εχθρικών κινημάτων, όσα ήθελον συμβή εις τα μαχόμενα μέρη. Μετά ταύτα τα υψηλά συμφωνούντα μέρη αμέσως μεά την υπογρφή ταύτης της μυστικής προσθήκης του άρθρου θέλουν πέμψει εις τους Στολάρχας των, τους διοικούντας τον στόλον αυτών εις την ανατολικήν θάλασσαν, τας αναγκαίας πραγγελίας.
3. Εάν τέλος πάντων ούτοι οι τρόποι δεν ήθελαν είνε ικανοί να καταπείσωσι την Οθωμανικήν Πόρταν, διά να δεχθή τας προτάσεις των υψηλών συμφωνούντων μερών, ή οι Έλληνες από το άλλο μέρος ήθελαν απορρίψει όσα χάριν αυτών εις την ενεστώσαν Συνθήκην ωμολογήθησαν αι συμφωνούσαι Δυνάμεις δεν θέλουν παύσει να εξακολουθήσουν το έργον της ειρηνοποιϊας κατά τας αρχάς και βάσεις τας οποίας αποφάσισαν μεταξύ των, έπειτα θέλουν δώσει το πληρεξούσιον εις τους εν Λονδίνω πρέσβεις των, να διασαφήσουν και να διορίσουν όσα μετά ταύτα ήθελαν είνε αναγκαία να επιχειριθούν».
Από τη μυστική παραπάνω συμφωνία των τριών δυνάμεων, προκύπτει ότι η Ελλάδα απέκτησε ισχυρούς φίλους.
Τις παραπάνω προτάσεις για ανακωχή δέχθηκε η Ελληνική Κυβέρνηση παρόλο που δεν ικανοποιούσαν απόλυτα τις ελληνικές θέσεις, ήταν όμως η απαρχή δημιουργίας ελληνικού κράτους., ενώ ο Σουλτάνος την αρνήθηκε και η τελευταία λέξη του διαπραγματευτή της Τουρκίας Ρεϊς Εφέντη προς τους ξένους πρέσβεις ήταν «Γεννηθήτω το θέλημα του Αλλάχ, η Υψηλή Πύλη είναι σε όλα έτοιμη»
Πηγή:Γ.Κορδάτος Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδος σελ.575,581, 582 Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους
Στο μεταξύ το ελληνικό ζήτημα πέρασε από πολλές φάσεις μεταξύ των εμπλεκομένων δυνάμεων. Ο Μέτερνιχ εκμεταλλευόμενος τις αγγλικές ανησυχίες, ότι ο τουρκορωσικός πόλεμος έπαιρνε μεγάλες διαστάσεις με τον αποκλεισμό του Αιγαίου από το ρωσικό στόλο που απέκλεισε τον Ελλήσποντο. (620) Πρότεινε να γίνει «τετραπλή αντιρωσική συμμαχία» από την Αγλία, Αυστρία, Γαλλία και Πρωσία. Η Αγγλία την υιοθετεί, αλλά αντιδρά η Γαλλία και η Πρωσία. Ο Μετερνίχ αποτυγχάνει στα ραδιουργικά του σχέδια πάνω στο ελληνικό ζήτημα.
Οι τρείς μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις και τις συνεδριάσεις πάνω στον καθορισμό των συνόρων του νέου ημιανεξάρτητου ελληνικού κράτους συμπληρώνοντας τη συνθήκη του Λονδίνου στα μέσα του 1828.
Η συνάντηση των εκπροσώπων των τριών δυνάμεων έλαβε χώρα στον Πόρο και καταλήξανε σε τέσσαρα σχέδια της παραπάνω συνθήκης ήτοι:
«1 Σύνορα: Όλη η Πελοπόννησος, οι Κυκλάδες και η Εύβοια.
2. Πελοπόννησος, Κυκλάδες, Εύβοια και Αττική.
3. Πελοπόννησος, Εύβοια, Κυκλάδες και μέρος της Στερεάς.
4. Πελοπόννησος, Νησιά και όλη η Στερεά ως το Βόλο».
Ο Καποδίστριας που στο μεταξύ είχε ήδη αναλάβει τας ινία της χώρας παραδέχονταν το 4ο νομοσχέδιο και παλεύει για κάποιες τροποποιήσεις, με το οποίο συμφωνούσαν και οι ηγέτες της τότε αστικής τάξης στην Ελλάδα. Όμως οι δυνάμεις των μεγάλων καταλήξανε στο Πρωτόκολλο της 10/22 Μαρτίου 1829 το οποίο περιόριζε τα σύνορα της Ελλάδας στην Πελοπόννησο και τις Κυκλάδες χωρίς την Κρήτη διότι η κάθε δύναμη την ήθελε για δικούς της σκοπούς. 621 προς 622 Γ. Κορδάτος
Τότε η Αγγλία με τον αντί πρέσβη της κοινοποιεί στον Καποδίστρια να σταματήσουν οι έλληνες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις , αφού ο Σουλτάνος δέχθηκε την ανακωχή. Ο Καποδίστριας στην προκειμένη περίπτωση αντέδρασε, δηλώνοντας πως δεν είχε υπόψιν του ότι ο Σουλτάνος δέχθηκε την ανακωχή και ότι δεν μπορεί να αναγκάσει τους έλληνες που κατοικούσαν πέραν του Ισθμού να μετοικήσουν στην Πελοπόννησο. Τόνισε επίσης ότι οι Έλληνες πήραν τα όπλα να απελευθερώσουν την Ελλάδα και ότι χύθηκε πολύ αίμα για την ελευθερία τους και δεν είναι δυνατόν να δεχθούν τους όρους του τελευταίου Πρωτοκόλλου (10/22 Μαρτίου 1829).
Καθοριστικό ρόλο στο ελληνικό ζήτημα έπαιξε η υπογραφή της Συνθήκης ειρήνης της Αδριανουπόλεως, μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας το1829 ύστερα από την ήττα της τελευταίας. Η Συνθήκη αυτή είναι γεγονός ότι χάλασε τα σχέδια των ευρωπαίων διότι στο δέκατο άρθρο της, αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Ελλάδας και η Τουρκία παραδέχθηκε τις βάσεις της Συνθήκης του Λονδίνου και του Πρωτοκόλλου της 10/22Μαρτίου 1829. σελ 623
Στο μεταξύ στο Λονδίνο η Αγγλική διπλωματία δεν σταμάτησε να ανακινεί το Ελληνικό ζήτημα φοβούμενη τη ρωσική επιρροή και τη φιλορωσική πολιτική του Καποδίστρια έτσι, στις 22 Ιανουαρίου /3 Φεβρουαρίου του 1830 με νέα διάσκεψη, αναγνώριζε νέα σύνορα της Ελλάδας με την ονομασία:

Π ρ ω τ ό κ ο λ λ ο Α ν ε ξ α ρ τ η σ ί α ς της Ελλάδας
Παρατίθενται κάποια άρθρα:
«Π ρ ω τ ό κ ο λ λ ο Α ν ε ξ α ρ τ η σ ί α ς της Ελλάδας 22 Ιανουαρίου/ 3 Φεβρουαρίου 1830
1. Η Ελλάς θέλει σχηματίσει έν Κράτος ανεξάρτητον και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν…..
3. Ηελληνική κυβέρνησις θέλει είναι μοναρχική και κληρονομική, κατά τάξιν πρωτοτοκίας θέλει εμπιστευθεί εις ένα Ηγεμόνα, όστις δεν θέλει είναι δυνατόν να εκλεχθή μεταξύ των οικογενειών των βασιλευουσών εις τας Επικρατείας, τας υπογραψάσας την συνθήκην της 6 Ιουλίου 1827 και θέλει φέρει τον τίτλον Ηγεμών Κυρίαρχης της Ελλάδος. Η εκλογή αυτού του ηγεμόνος θέλει είναι το αντκείμενον διακοινώσεων και συμφωνιών μετεγενεστέρων.
4. Άμα τα άρθρα του παρόντος πρωτοκόλλου ήθελον γνωστοποιηθή εις τα ενδιαφερόμενα μέρη, η μεταξύ του Οθωμανικού Κράτους και της Ελλάδος ειρήνη θέλει εκλαμβάνεσθαι αποκατεστημένη εξ αυτού τούτου του γεγονότος και εκάτερα τα Κράτη θέλου προσφέρεσθαι προς τους υπηκόους εκατέρων αμοιβαίως, ως προς τα δίκαια του εμπορίου και της ναυτιλίας, καθώς προς του υπηκόους των άλλων Επικρατειών, των εν ειρήνη μετά του Οθωμανικού Κράτους και της Ελλάδος
11. Αι τρεις Αυλαί επιφυλάτωσιν εις εαυτάς, το να κάμωσιν να εισαχθώσιν αι παρούσαι συμφωνίαι εις συνθήκην τινά επίσημον, υπογραφησομένην εν Λονδίνω, θεωρηθησομένην ως εκτελεστικήν της κατά την 6ην Ιουλίου 1827 και διακοινωθησομένην και προς όλας της Ευρώπης Αυλάς δια να την παραδεχθώσιν, εάν το κρίνουν προσήκον».
Συμπέρασμα:
Αι τρεις Αυλαί, φθάσασαι ούτως εις το τέρμα μακράς τινός και χαλεπής διαπραγματεύσεως, συγχαίρουν αυταί εαυτάς μετ’ ειλικρινείας.
Με το πρωτόκολλο αυτό οι έλληνες δεν έμειναν ευχαριστημένοι παρ’ όλο που τα σύνορα έφθαναν στο Σπερχειό (Αχελώο) ποταμό και την Οίτη, αλλά και διότι οι τρεις δυνάμεις καθόριζαν το πολίτευμα της χώρας ως μοναρχικό. Ενώ η τουρκική κυβέρνηση σαν έμαθε τη νέα συνθήκη ταράχτηκε και αναγκάστηκε να δεχθεί τα τετελεσμένα χωρίς να αντιδράσει διότι μόλις είχε βγει από μια βαριά ήττα από το ρωσοτουρκικό πόλεμο. Στην προκειμένη περίπτωση ο Καποδίστριας με τα φιλορωσικά του αισθήματα, έπαιξε σωστά το ρόλο του, διότι αφ’ ενός μεν ο ρωσοτουρκικός πόλεμος ο οποίος ήταν ανεπάντεχη ωφέλεια για την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αφετέρου ο τσάρος έστειλε σαν δάνειο στον Καποδίστρια 2 εκατομμύρια φράγκα με τόκο δήθεν 3%, ενώ η αυτοκράτειρα του δώρισε 200 χιλιάδες ρούβλια. Αυτή η κίνηση της Ρωσίας δυσαρέστησε την Αγγλία, αρνούμενη να δώσει δάνειο στην Ελλάδα. Αντίθετα η Γαλλία ακολούθησε την πρακτική της Ρωσίας στέλνοντας μισό εκατομμύριο φράγκα/μήνα στην Ελλάδα.
Με τον τρόπο αυτό η Γαλλία άνοιξε το δρόμο για να στείλει το εκστρατευτικό σώμα υπό τον στρατηγό Μαίζων, από 8000 Γάλλους, στην Ελλάδα στις 30 Αυγούστου 1828 προφασιζόμενη πως ήθελε να αντιμετωπίσει τον Ιμπραϊμ. σελ.627/ τόμος 19
Η παρουσία των Γάλλων στην Πελοπόννησο μπορεί να μην έδιωξε τον Ιμπαήμ, αλλά βοήθησε τον πληθυσμό στο πώς να καλλιεργεί τη γη, έφτιαξε δρόμους και γεφύρια.

Αν και οι παραπάνω συνθήκες όριζαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα, η Τουρκία αρνούνταν πεισματικά να εγκαταλείψει τα εδάφη της αριστερής όχθης του Σπερχειού.
Ο Καποδίστριας σύμφωνα με το πρωτόκολλο της 3 Φεβρουαρίου 1830 σκόπιμα δεν έστειλε στρατό να καταλάβει την Αττική και την Εύββοια γιατί με αυτό το πρωτόκολλο, η Βόνιτσα και η Ακαρνανία έμειναν στην Τουρκία παρ’ όλο που τις κατείχαν οι έλληνες. Το πρωτόκολλο μάλιστα όριζε, ότι οι εμπόλεμες δυνάμεις έπρεπε μέχρι της 22 Ιανουαρίου 1831 να παραδώσουν τα επιδικασθέντα εδάφη.
Ο Καποδίστριας έπαιξε σπουδαίο ρόλο και προσπάθησε να αλλάξει κάποια άρθρα του πρωτοκόλλου για τα σύνορα της Ελλάδας.
σελ 64

Η Αγγλία όπως ήταν φυσικό θεωρούσε τον Καποδίστρια όργανο της ρωσικής Αυλής. Η Ρωσία πίεζε τώρα την αποχώρησε των Γάλων από την Πελοπόννησο και ταυτόχρονα πίεζε και τον Σουλτάνο να αποδεχτεί την αγγλική πρόταση και να υπογράψει τη συνθήκη το γρηγορότερο. Ο Στρατ. Κάνιγκ βλέποντας ότι την ρωσική επιρροή κέρδιζε έδαφος στην Ελλάδα, και θέλοντας να προλάβει τα σχέδια της Γαλλίας, και πως οι διπλωματικές συζητήσεις μεταξύ των τριών δυνάμεων έπαιρναν μάκρος, ήλθε μυστικά σε επαφή με το Σουλτάνο και έτσι στις 9/21 Ιουνίου1832 στα Θεραπειά και Νεοχώρι του Βοσπόρου, στο παλάτι του Κάλεντερ Κιόσκ, ο εκπρόσωπος του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Νετζίπ εφέντης και οι διπλωματικοί εκπρόσωποι των τριών δυνάμεων, ύστερα από 17 ωρών συζητήσεων, υπογράψανε νέα συνθήκη για το ελληνικό ζήτημα που καθόριζε τα γνωστά σύνορα του ελληνικού κράτους και περιελάμβανε εκτός από την Πελοπόννησο, τη Στερεά, τις Κυκλάδες, την Ακαρνανία, το Ζητούνι, άφηνε ανοιχτό το θέμα της αριστερής όχθης του Σπερχειού να συζητηθεί στη διάσκεψη του Λονδίνου, αν η περιοχή επιδικάζονταν στην Ελλάδα το ποσό της αποζημίωσης θα ανέβαινε στα 40 εκατομμύρια, από τα 30 που προβλέπονταν. Τα μέρη αυτά, η Οθωμανική διπλωματία τα διεκδίκησε για λόγους καθαρά οικονομικούς και ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις. Η Ελλάδα πλήρωσε ως αποζημίωση άλλα 10 εκατομμύρια τουρκικά γρόσια στο Σουλτάνο (σύνολο 40 εκατομμ.). Τα οποία η Ελλάς όφειλε να πληρώσει στις 31/12/1832, ημέρα κατά την οποία, ο στρατός και οι αρχές της υψηλής Πύλης, έπρεπε να αποσύρουν τα στρατεύματα από όλους ανεξαιρέτους  τόπους, οι οποίοι πλέον θα αποτελούσαν μέρος της Ελλάδος.
Η Σάμος έμεινε ημιαυτόνομη. Η Κρήτη, Θεσσαλία και Ήπειρος έμειναν στην Τουρκία.
Στο μεταξύ Σεπτέμβριος 1831 είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας και δυο μήνες νωρίτερα πριν υπογράψουν την παραπάνω συνθήκη είχαν αποφασίσει για βασιλέα της Ελλάδας τον Βαυαρό πρίγκιπα Όθωνα γιό του Λουδουβίκου σελίς 656
Τελικά «Το πρωτόκολλο του Λονδίνου18/30-8-1832 και με την υπογραφή της συνθήκης της Κ/πόλεως στις 9/21/7/1832 έδιδε δικαίωμα (επίσημα πλέον) στους κατοίκους των δυο πλευρών να μεταναστεύσουν εκατέρωθεν, ελεύθερη Ελλάδα και τουρκικό».
«Η οροθετική γραμμή άφησε στην Ελλάδα την Αμαλιάπολη, τη Σούρπη, τον Πτελεό, το Αχίλειο, τη Γαύριανη, τον Άγιον Ιωάννη, και Άγιο Θεόδωρο
Στην Τουρκία, εκτός από την Επαρχία Δομοκού έμειναν ατα χωριά Γιαννιτσού (Π.Γιαννιτσού), Μακρυράχη και Μεσοχώρι Πάπα) .
Καθορισμός των συνόρων -Διορισμός οροθετικής επιτροπής
«Ο καθορισμός των συνόρων θα γίνει από «Οροθετική επιτροπή».. των τριών συμμαχικών Μεγάλων δυνάμεων αποτελούμενη από τους αξιωματικούς της Αγγλίας Μπαίηκερ Γ, της Ρωσίας Α. Σκάλων, της Γαλλίας Μπαρτόλεμί και εκπροσώπους της Ελλάδος, τον Γιάννη Στάικο εκπρόσωπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως (του οποίου οι προσπάθειες ήταν σκληρές και επίπονες με ογκώδη αλληλογραφία με την Ελληνική Κυβέρνηση) και της Τουρκίας Χουσεϊν Μπέης…».
Η παραπάνω οροθετική επιτροπή συνήλθε σε πολλές συνεδριάσεις και παρ’ όλες τις δυσκολίες και τα προσκόμματα των Τούρκων, με δυσκολία τα μέλη της διέτρεξαν όλη τη γραμμή, Τελικά αποφασίσθηκε η οροθεσία των συνόρων στο «φρύδι» της Όθρυς. Το κριτήριο για τη θέση των συνόρων, όπως αναφέρεται και σε άλλο κεφάλαιο, ήταν η κλίση του εδάφους και ο δρόμος των νερών προς την ελληνική ελεύθερη πλευρά και προς την οθωμανική.
Παραθέτουμε επιστολή του έλληνα εκπροσώπου της οροθετικής επιτροπής Ι. Στάικο που ανακοινώθηκε στο 3ο Συνέδριο Φθιωτικής Ιστορίας στις 3,4 και 5 Νοεμβρίου 2005 «Γ. Λέλης ιστοριοδίφης συγγραφέας με θέμα «Πρακτικά Οροθετικής Γραμμής Προσκήνιο Παρασκήνιο», ήτοι:
«Επί δε του Όρθρυος, επειδή εμοιράσθει κατά το πρωτόκολλον εις τα δύο Έθνη κατά τα νερά, ήγουν κατά την κλήσην του τόπου και τον δρόμων των νερών έμεινεν εις την Τουρκίαν Χωρίον οιον Γιαννιτζού, Γούρα κ.τ.λ. το οποίον οι περισσότεροι ιδιοκτησίαι είναι επί της Ελληνικής γης και το ανάπαλιν..
Ναύπλειω τη 18 Σεπτεμβρίου 1832. Υπογραφή. Ι. Γ Λάτρης»
Παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις κωλυσιεργίες, για την παραπάνω επιτυχία, πρέπει να ομολογήσουμε και να αποδώσουμε δικαιοσύνη, ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε, για να έχει αίσιον πέρας το όλον εγχείρημα της χάραξης των συνόρων στο φρύδι της Όθρυς, «η αλλαγή στάσης της Αγγλίας και μάλιστα ο Στράτφορντ Κάνιγκ ξάδελφος του Τζων Κάνιγκ ο οποίος εργάσθηκε και απαίτησε από τον Σουλτάνο να διευρυνθούν τα σύνορα που χαράχθηκαν σε πρώτη φάση στο Σπερχειό ποταμό προς την Όθρυ για καλλίτερη προστασία του νεοσύστατου Κράτους». Πηγή 3ο Συνέδριο Φθιωτικής Ιστορίας…..
Η Τουρκία παρά την αποδοχή του πρωτοκόλλου του Λονδίνου που αναφέρεται πιο πάνω και την υπογραφή της συνθήκης της Κ/πόλεως στις 9/21/7/1832, αρνούνταν να εγκαταλείψει τα εδάφη αυτά.
Τότε με Βασιλικό Διάταγμα, Φ.Ε.Κ 2/22-2-1833, διατάχθηκε η κατάληψη της αριστερής όχθης του Σπερχειού επαρχίας Ζητουνίου. Την υλοποίηση ανέλαβε ο Βαυαρός συνταγματάρχης Ντ’ Άλμπερτ. και τα ένοπλα ελληνικά τμήματα του ελληνικού στρατού.
Οι Τούρκοι έφυγαν στις 28 Μαρτίου (με το παλαιό ημερολόγιο, δηλ. στις 9 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο) 1833, ημέρα Μεγάλη Τρίτη και το Ζητούνι (Λαμία) ελευθερώθηκε.
Αμέσως μετά. κατά μήκος της γραμμής Ελληνική Κυβέρνηση ίδρυσε μεθοριακούς σταθμούς, μέσα στα όρια του Νομού εις: Στόμιο, Σούρπη, Κλίνοβο, και Άγιο Ιωάννη.
Καλύβες αναλόγως των αναγκών εις: Ροσούλη, Μπομποκα, Λούντζα και Αρκοδοπούρνι.
Στρατώνες εις: Δρίστυλα, Σάββα Βρύση, Σάβα χωριό, Μονή Αντινισας μέσα, Δερβέν Αγά, χωρίον Φούρκα, Δερβέν Καρυά, Κούρνοβο, Μοχλούκας, Δραμπάλα, Γιαννιντζού (πιθανολογείται ότι ήταν στη Θέση Πλασταρά), Φτελιά ή Ροβολιάρι, και Καλύβα εις Λάπατα».

Συγκρίνοντας κανείς, τη σημερινη κατάσταση με την τότε, διαπιστώνεται ότι, οι παρεμβάσεις, των δήθεν εγγυητριών  δυνάμεων,  δεν άλλαξαν σε τίποτα.

Πήγες: Γιάννης Κορδάτος Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, Κ. Παπαρρηγόπουλος Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Π. Πιπινέλης Πολιτική ιστορία της Ελλ. Επαναστάσεως, Συνέδριο Φθιωτικής Ιστορίας. κ.ά
Δίνουμε σύντομες περιγραφές του Ζητουνίου (Λαμίας) από ξένους περιηγητές στα πρώτα ελεύθερα χρόνια (1833-1936) :

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.